Beylikdüzü’nde yaşayan travestiler için son zamanlar pek kolay geçmiyor. İlçe dışarıdan bakıldığında sakin, modern ve düzenli görünüyor olabilir ama bazıları için bu düzenin içinde ciddi bir rahatsızlık var. Özellikle bazı erkeklerin sergilediği hodbin tavırlar, artık “görmezden gelinecek” seviyeyi çoktan aşmış durumda.
Günlük hayatta yaşananlar bazen küçük gibi duruyor. Bir bakış, bir söz, arkasından gelen gereksiz bir ısrar… Ama bunlar üst üste binince insanın psikolojisini yoruyor. Akşam saatlerinde sokakta yürürken bile temkinli olmak zorunda kalmak, normal bir durum değil.
Beylikdüzü’nde yaşayan bir travesti yaşadıklarını anlatırken cümleleri bile seçerek kuruyor. Çünkü yanlış anlaşılmaktan, yine suçlu gibi gösterilmekten yorulmuş durumda:
“Kimseye bir şey yaptığımız yok. Sadece kendi hayatımızı yaşıyoruz. Ama bazı erkekler bunu sanki davetmiş gibi algılıyor. Oysa değil.”
Sorun aslında tek tek kişilerden ibaret de değil. Bu tavırların arkasında yıllardır değişmeyen bakış açıları, yanlış kabuller ve empati eksikliği var. Travesti görünürlüğü hâlâ bazı insanlar için rahatsız edici bulunuyor. Ve bu rahatsızlık, çoğu zaman saygısızlığa dönüşüyor.
En çok dile getirilen şey ise şu: Güvende hissetmemek.
Bir yere giderken iki kere düşünmek, sokakta normal yürüyememek, sürekli tetikte olmak… Bunlar kimsenin yaşam standardı olmamalı.
Travesti topluluğu özel bir ayrıcalık talep etmiyor. Söylenenler çok net ve çok basit:
“Bizi anlamak zorunda değilsiniz. Ama saygı göstermek zorundasınız.”
Beylikdüzü gibi gelişmiş bir ilçede bu sorunların hâlâ yaşanıyor olması, aslında toplum olarak daha gidecek yolumuz olduğunu gösteriyor. Çünkü bir şehir, yalnızca binalarıyla değil, insanlara sunduğu güven duygusuyla da yaşanabilir oluyor.
Beylikdüzü’nde Yaşayan Bir Travestiyle Söyleşi
– Beylikdüzü’nde yaşamak dışarıdan bakınca rahat gibi duruyor. Senin için nasıl?
Aslında evet, dışarıdan bakınca düzenli, sakin, modern bir yer. Ama iş yaşayana gelince durum biraz değişiyor. Özellikle akşam saatlerinde. İnsan bir noktadan sonra “şimdi ne olacak” diye düşünmeden edemiyor.
– Ne oluyor mesela?
Her şey oluyor ama tek tek bakınca “küçük” gibi duruyor. Laf atan var, arabayla yavaşlayıp bakan var, cam açıp konuşmaya çalışan var. Biri gidiyor, biri geliyor. Günün sonunda insanın içi sıkışıyor. Sürekli bir tetikte olma hâli.
– Bu tavırlar seni en çok nerede rahatsız ediyor?
Normal bir şey yaparken. Marketten çıkarken, durakta beklerken, yürürken… Yani özel bir durum yok. Ama bazı erkekler için bu yeterli. Varlığın bile rahatsız edici ya da tam tersi, yanlış anlaşılır bir şey oluyor.
– “Hodbin” kelimesi sık kullanılıyor. Sence tam olarak neyi anlatıyor?
Kendini merkeze koymayı. Karşısındaki insanı hiç düşünmemeyi. “Ben istedim, ben baktım, ben konuştum” mantığı. Sınır diye bir şey yok. Reddedilince de anlayış yok. Asıl problem orada başlıyor zaten.
– Güvende hissediyor musun?
Hayır. Açık konuşayım, çoğu zaman hayır. Eve giderken hızlı yürüdüğüm oluyor. Kulaklığımı takıp kimseyle göz göze gelmemeye çalışıyorum. Bunlar küçük şeyler gibi duruyor ama insanı yoruyor. Psikolojik olarak.
– Peki insanlar seni yanlış mı anlıyor?
Bence hiç anlamaya çalışmıyorlar. Travesti olunca her şey serbest sanılıyor. Sanki herkesle konuşmak istiyormuşuz gibi. Oysa biz de sadece yaşamak istiyoruz. Kimliğimiz üzerinden bir beklenti yükleniyor.
– En çok ne değişsin isterdin?
Bakış açısı. Her şey oradan başlıyor. Kimse bizi sevmek zorunda değil, anlamak zorunda da değil. Ama saygı göstermek zorunda. Bu kadar basit aslında. Saygı olmadığı zaman her şey problem oluyor.
– Beylikdüzü için bir cümleyle ne söylersin?
Güzel bir yer ama herkes için aynı derecede güvenli değil. Umarım bir gün olur.
Söyleşi burada bitiyor ama hissi bitmiyor. Çünkü anlatılanlar tek bir kişinin değil, Beylikdüzü’nde yaşayan birçok travestinin ortak duygusu. Sessiz, yorgun ve çok tanıdık.
